Nou, het was me het weekje wel. Afgelopen donderdag heb ik bij het Projects Abroad kantoor aangegeven dat ik mij zorgen maak over hoe de kinderen worden aangesproken. De staf van het weeshuis schreeuwen alleen maar tegen de kinderen. Met als gevolg dat de kinderen het verschil niet meer weten wanneer iets wordt gevraagd en wanneer iemand echt boos is of wanneer ze iets niet mogen doen. De kinderen luisteren niet meer en reageren ongeinteresseerd als de staff iets roept.

Kwam ik afgelopen maandag bij het weeshuis...kregen de kinderen eerst een speech over wel en niet schreeuwen. Hoe ironisch. Ze hadden die speech aan de staf moeten geven en niet de kinderen....

TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/15385

De week is weer omgevlogen. De tijd gaat echt snel hier. Dit wordt alweer mijn laatste weekend hier en volgende week gaan de kinderen hier alweer naar school.

Ik heb eindelijk de truc gevonden om de aandacht van de kinderen vast te houden. In mijn notitieboekje mogen schrijven is schijnbaar een hele eer. En rekenen is veel leuker als we dit met rummikubstenen doen. Dan opeens willen ze allemaal wat leren. Vandaag hebben we ook de kaart van Jamaica bestudeerd.

Van de week had ik een raadspelletje voor ze gemaakt (riddle me this, riddle me that, you have one guess to find me someting that looks like...grass). Dat was echt hilarisch. De kinderen renden alle kanten op en als ze iets gevonden hadden schreeuwden ze heel Spur Tree bij elkaar om hun team als eerste weer compleet te hebben (dat was de spelregel: je wint alleen als je je hele team terug bij mij brengt). We zijn wel het huis uitgeschopt door Sister Lucy omdat we teveel lawaai en teveel rotzooi maakten op zoek naar het juiste item. Maar ach, het was het allemaal waard om te zien hoe veel plezier ze hadden en hoe ze hun best deden. Natuurlijk was er een beloning voor de winnaars en een troostprijs voor de nummers 2 en 3. Omdat de staff mij had gevraagd hun te leren delen had ik een pak met snoepjes en een pak met koekjes gekocht i.p.v. voor ieder 1. Vervolgens is het echt hartverwarmend om te zien hoe de ouderen kinderen (+/- 14, 15 jaar) het een hele eer vinden als ik hun de opdracht geef om alles eerlijk te verdelen. Ze willen echt dat ik trots op hun ben....

TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/15230

Daar ben ik weer. Dit weekend ben ik met 4 andere vrijwilligers naar Montego Bay geweest om te genieten van zon, zee en strand. Helaas, helaas. Het hele weekend enorme regenbuien.

Zondag heb ik zelf kunnen ervaren wat een regenbui kan veroorzaken. Rond 13.00 uur kwam het met bakken uit de hemel. Dus, ik de buschauffeur maar wat eerder gebeld. Was gewoon public transport, maar hij had beloofd ons op te halen bij ons hotel zodat we niet helemaal naar het transportation center hoefden te gaan. Hij was 'stuck in traffic' en zei ons 'mi soon come'. Mi soon come betekent dat hij er tussen een half uur en een uur is. Een beetje file dacht ik op z'n Nederlands......

TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/15114

Gisteren heb ik voor het eerst iets meegemaakt waarvan ik niet zo goed wist hoe ik daar mee om moest gaan. Maar, ik heb ook weer meegekregen hoe hard deze kinderen aandacht nodig hebben. Danielle heeft maandagavond zichzelf gesneden in de hoop dinsdag de meeste aandacht te krijgen. Dat was even slikken toen ik dinsdag bij het weeshuis aankwam. Gelukkig is de dag goed verlopen.

Vandaag had ik een volle klas met kinderen die letterlijk schreeuwen om de meeste aandacht en aan me lopen te trekken als ik aandacht geef aan de kinderen die de sommen nog niet zelf kunnen maken. Op de een of andere manier vind ik het zwaarder dan vorig jaar. Lijkt wel of ze nog meer schreeuwen om aandacht. Ze beginnen nu al met dat ze me missen als ik weg ben en of ik niet langer kan blijven (miss, can't you stay for another 4 weeks)....

TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/14961

Waarom moeilijk dan als het makkelijk kan? Heb hier weer een mooi voorbeeld van mogen aanschouwen. Waarom de weg repareren, mensen 's nachts laten werken, mensen in de file laten staan als je gewoon 10 meter verderop een hele nieuwe weg kunt maken, extra bochtje in de oude weg en klaar is kees! Het leven is zo makkelijk.

In het weeshuis gaat alles zijn gangetje. Lijkt elke dag moeilijker om de kinderen te motiveren (behalve Ann-Marie en Gordon dan). Heb gisteren een social worker gesproken die eens in de zoveel tijd het weeshuis komt bezoeken. En, in tegenstelling tot wat ze vorige jaar vertelde, zijn niet alle kinderen wees. De meeste kinderen zijn door de rechter uit huis geplaatst en hebben allemaal speciale aandacht nodig. Nou, dat blijkt in de praktijk. Als je een kind aandacht geeft, is de volgende jaloers en voelt zich overgeslagen. En met twee kinderen tegelijk een boek lezen is ook geen optie, want dan ontstaat er ruzie over wie eerst mag of dat de andere meer woorden in de zin had om voor te lezen. De spelletjes helpen gelukkig - verspreid het uitdelen een beetje over de weken zodat ik elke keer wat nieuws heb. Het kikkerspel is populair maar ook dammen. Niet om te dammen dan, maar om te raden hoeveel stenen ze in hun handen hebben. En het leukste is natuurlijk als ik het niet goed heb....

TRACKBACK URL: http://www.bloggertje.nl/trackback/14848